تبلیغات
تور اروپا|قیمت تورهای اروپا 96|تور ایتالیا|تور فرانسه|تور یونان|88805252 - مطالب خرداد 1394

تورین (Turin) و جاذبه های دیدنی آن

جمعه 22 خرداد 1394 11:29 ق.ظنویسنده : تور

 

تورین (Turin)

تورین (که به ایتالیایی تورینو Torino گفته می شود) در شمال غربی ایتالیا و مرکز استان تورین از منطقه (Piedmont or Piemont) در محل اتصال دو رود پو و دورا ریپاریا (Dora riparia) واقع شده است. جمعیت این شهر (سال 2006) حدود 900600 نفر است.

شهر تورین از شمال و غرب به کوههای آلپ و از جنوب به تپه های مونفراتو (Monferrato) متصل می شود. متوسط بارندگی سالانه در این شهر 850 میلیمتر است. سردترین ماه سال ژانویه (دی) با منهای 2 درجه و گرم ترین ماه, جولای (تیر) با 27 درجه سانتی گراد است. آب و هوای تورین در تابستان معتدل و در زمستان سرد است. برف و یخبندان در زمستان تورین متداول است.

نام تورین از واژه ی tau گرفته شده است که واژه ای سلتی و به معنای کوهستان است. همچنین واژه ی تورینو واژه ای ایتالیایی به معنای "گاو نر کوچک" و این سمبل شهر است.

این شهر مرکز بزرگ فرهنگی صنعتی است و تولید کنندگان وسایل نقلیه موتوری, چرم, لباس, وسایل پلاستیکی و صنایع غذایی در آن فعالیت می کنند (اولین شکلات جامد در کارخانجات شکلات سازی تورین تهیه شد).

امروزه تورین یک مرکز بزرگ صنعتی است و دفتر مرکزی و خطوط اصلی تولید کمپانی فیات (بزرگترین کمپانی اتومبیل سازی ایتالیا) در آن واقع شده است.

این شهر همچنین محل استقرار ساختمان لینگوتو (Lingotto) نیز هست که زمانی بزرگترین کارخانه تولید اتومبیل در جهان بوده و اکنون در آن تالار همایش, سالن برگزاری کنسرت, گالری هنری, مرکز خرید و هتل قرار دارد. کمپانی های بزرگ دیگری نیز در تورین فعالیت می کنند که عبارتند از: لانچیا (Lancia) (اتومبیل سازی), پینین فارینا (Ppininfarina), برتونه (Bertone), ایتال دیزاین (Italdesign) (دفتر طراحی اتومبیل) و اسپارکو (Sparco)(تولید کننده قطعات اتومبیل مسابقه ای).

مکان های دیدنی:

به جز کلیسای جامع سن جیوانی باتیستا (Cathedral of San Giovanni Battista)  که متعلق به اواخر قرن پانزدهم است, اغلب بناهای عمومی مهم در تورین متعلق به قرن های هفده و هجده هستند که به سبک باروک ساخته شده اند. در کلیسای کوچک کفن مقدس, واقع در کلیسای جامع, ظرفی وجود دارد که حاوی کفنی است که گفته می شود حضرت مسیح را در آن دفن کرده بودند.

از دیگر نقاط قابل توجه اسلحه خانه آرمریا رئاله (Armeria Reale) است که موزه جالب توجهی از اسلحه و جنگ افزارها است. پلازوماداما (Palazzo Madama) قصری است که اکنون موزه هنرهای باستان می باشد. پلازو کارینانو (Palazzo Carignano) زادگاه ویکتور امانوئل دوم (Victor Emmanuel II) پادشاه ایتالیا (1861 تا 1878) است.

نیایشگاه موله آنتونلیانا (Mole Antonelliana) در سال 1863 به عنوان پرستشگاه یهودیان و فرهنگستان علمی ساخته شده که از معروفترین بناها در تورین است.

سوپرجا باسیلیکا (Superga Basilica) که در سال 1731 تکمیل شده, آرامگاه و زیارتگاه خاندان ساوی (Residan of the house of Savoy), دودمان پادشاهی شمال ایتالیاست که بر گسلی رو به شهر واقع گردیده است.

ورزش درتورین جایگاه ویژه ای دارد. سال 2006 المپیک زمستانی در شهر تورین برگزار شد. تیم فوتبال یوونتوس (Juventus) این شهر از معروفترین باشگاه های فوتبال اروپاست. این تیم جام های بسیاری را کسب کرده است که از جمله دو بار قهرمانی باشگاه های اروپا و بیست و هفت بار قهرمانی باشگاه های لیگ ایتالیا می باشد. مالک اصلی این باشگاه خانواده رانیلی, سناتور مرحوم و معروف و سهامدار اصلی کمپانی فیات است. ا زفوتبالیست های مشهوری که در این شهر به دنیا آمده اند, دل پیرو و ماتزولا هستند. دیگر تیم فوتبال معروف تورین, اف.اس. تورینو است.
برچسب ها: تور اروپا ،
آخرین ویرایش: یکشنبه 7 آذر 1395 01:16 ب.ظ

 

آشنایی با پالرمو (Plermo) ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:28 ق.ظنویسنده : تور

 

پالرمو (Plermo)

پالرمو با نام باستانی پنورموس (Panormus) بندری در شمال غربی ساحل جزیره سیسیل با 670820 نفر جمعیت (سال 2006) و مرکز استان پالرمو است. پالرمو بزرگترین شهر بندری و مقر اداری و اجرایی منطقه خود مختار سیسیل است. این شهر در قرن هشتم قبل از میلاد توسط فنیقی ها ساخته شد ولی یونانی ها اسم بندر پنورموس را برآن گذاشتند.

متوسط بارندگی در پالرمو 609 میلی متر است. بیشترین بارندگی در اکتبر(مهر) با متوسط 99 میلی متر و کمترین میزان بارندگی در ماه جولای (تیر) با متوسط 1/5 میلی متر است. گرم ترین ماه های سال در این شهر جولای و آگوست (تیر و مرداد) با متوسط 29 درجه و سردترین ماهها ژانویه و فوریه (دی و بهمن) با متوسط 10 درجه ی سانتی گراد می باشد. آب و هوای پالرمو مدیترانه ای با زمستان های معتدل و تابستان های گرم است.

این شهر از مراکز مهم تجاری ایتالیا است. صنایع کشتی سازی, فولاد, مبلمان, تولیدات چرم, شیشه, مواد شیمیایی, پارچه, سیمان و کاغذ در این شهر رواج دارد.

تیم فوتبال پالرمو درگروه آ ایتالیا بازی می کند. سال 1906 در نزدیکی شهر پالرمو جاده ای نیز برای مسابقات اتومبیل رانی به نام تارگا فلوریو (Targa floria) ساخته شد.

فرودگاه بین المللی پالرمو در 32 کیلومتری غرب پالرمو به نام فالکونه بروسلینو- پونتا رایزی (Falcone- BorsellinoPunta Raisi Airport) است. در این شهر انبوهی از ساختمان های قدیمی به چشم می خورند. قدمت بعضی از ساختمان ها, گاه به سال 1140 میلادی باز می گردد. ساختمان های قدیمی شهر, نمایان گرد نفوذ عربها, بیزانس, نورماندی و اسپانیایی هاست. از جمله این ساختمان ها می توان به کلیسای جامع پالرمو اشاره کرد. این بنا نخست به عنوان مسجد توسط مسلمان ها ساخته, ولی در سال 1185 به کلیسا تبدیل شد. از دیگر دیدنی های این شهر می توان به: کلیسای کوچک پالاتین (Palatine)(1140), کلیسای سن جیوانی دلی ارمیتی (San Giovanni degli Eremiti)(1132), کلیسای سن جیوانی دی لبروسی (San Giovanni die Lebbrosi)(1070), کلیسای مارتورانا (Martorana) و کلیسای سانتا ماریا دلا گانیا (Santa Maria della Gangia) اشاره کرددانشگاه پالرمو درسال 1777 تاسیس شده است. میدان پروتوریا  (Piazza Pretoria) متعلق به قرن شانزده که توسط فرانچسکو کاملیانی و میکل آنجلونا کرینو طراحی شده از دیگر آثار باستانی این شهر است.
برچسب ها: تور اروپا ،
آخرین ویرایش: یکشنبه 7 آذر 1395 01:16 ب.ظ

 

آشنایی با فلورانس پایتخت هنری ایتالیا و دیدنیهای فلورانس

جمعه 22 خرداد 1394 11:18 ق.ظنویسنده : تور

 

فلورانس (Florence)

فلورانس نام شهر باستانی فلورنتیانا می باشد که در ایتالیا فیرنزه (Firenze) نامیده می شود. این شهر در ایتالیای مرکزی و مرکز ایالت توسکانی که رود آرنو (Arno) در آن جاری و 366901 نفر جمعیت (2006) دارد. فلورانس دارای آب و هوای مدیترانه ای است. متوسط بارندگی در این شهر 919 میلی متر است. بیشترین بارندگی در ماه نوامبر (آبان) و کمترین آن در جولای (تیر) می باشد. گرم ترین ماه های سال جولای و آگوست (تیر و مرداد) با متوسط 31 درجه سانتیگراد و سردترین ماه ها در دسامبر و ژانویه (آذر و دی ) با متوسط 2 درجه سانتیگراد است.

فلورانس یک قرن پیش از میلاد تحت نظارت ژولیوس سزار تاسیی شده و مستعمره رومی ها بود. در طول قرون چهارده و شانزده در اقتصاد, علم و به ویژه هنر به پیشرفت هیا چشمگیری دست یافت و به یک مرکز تجاری بزرگ تبدیل شد. به نظر می آید که این شهر محل تولد رنسانس ایتالیا است. در سال های 1865 تا 1871 فلورانس پایتخت پادشاهی ایتالیا بود. این شهر به آتن قرون وسطی معروف است.

ساختمان های دوره گوتیک و رنسانس, موزه ها, گالری های هنر و پارک های آن بسیار مشهور است. گفته شده که از هزار هنرمند معروف اروپا, حدود سیصد و پنجاه نفر آنها یا متولد فلورانس و یا در این شهر مشغول به کار بوده اند.

از سوی دیگر فلورانس شهری اقتصادی, تولیدی و ترابری مهم محسوب می شود. بازار روغن زیتون, سبزیجات, میوه و گل آن بسیار رونق است. راه آهم و اتوبان اصلی ایتالیا که شمال و جنوب را به هم متصل می کند از فلورانس می گذرد. بسیاری از فلورانسی ها در صنعت ساخت مبلمان, مواد شیمیایی, کائوچو, و صنایع دستی مختلف فعالیت می کنند. این دست آوردها با نقاشی های زیبا بر روی سرامیک, کریستال و فلز به اوج خود می رسد.

صنایع دستی آن از جمله دست آوردهای نقره و جواهرات (به ویژه طلا و کنده کاری جواهرات), حصیر بافی, چرمی, شیشه ای , کوزه گری, اثای چوبی و قلاب دوزی آن نیز بسیار معروف است.

فلورانس پوشیده از برج ها و کلیساهای تاریخی است که مشهورترین آنها کلیسای جامع سانتا ماریادل فیوره (Snata maria del fiore) است. کلیسای جامع فلورانس از نشانه های پیشرفت فلورانس است.

این کلیسا در قرن سیزدهم ساخته شد, اما طراحان قرن سیزدهم کلیسای جامع فلورانس, نتوانستند محاسبات ساخت گنبدی با قدرت کافی برای پوشش منطقه وسیع مرکز آن, که حدود 42 متر بود را انجام دهند, تا این که معماری آن به نام فیلیپوبرنه لسکی (Filipo Brunelleschi) درسال 1420 راه حل این مشکل را پیدا کرد.

او ساختمانی را طراحی کرد که خود بنا و سنگینی بار سقف را تحمل کند. گنبد هشت ضلعی از حلقه های افقی آجری و سنگی تشکیل می شد. برآمدگی های ماسه سنگی و هلالی روی گنبد, آن را محکم تر می کرد.

کلیسای سانتا کروچه (Santa croce) از دیگر ساختمان های معروف فلورانس است که در قرن سیزده و چهارده ساخته شده و به عنوان مرکز پیدایش رنسانس از آن یاد می شود. مجسمه پنج متری داود اثر نقاش, معمار و مجسمه ساز معروف ایتالیایی میکل آنژ, یکی از پیکرده های معروف فلورانس است.

کلیسای سانتا ماریا نولا (Santa Maria Novella) از جلمه زیباترین کلیساهای فلورانس است که در اواخر قرن چهارده و اوایل قرن پانزده ساخته شده و با نقاشی هایی زیبایی تزیین شده است.

موزه هنری پلازو دلی یوفیزی (Palazzo degli Uffizi) معروف ترین موزه فلورانس است. ساختمان آن متعلق به قرن شانزدهم بوده و ادارات دولتی و دادگاه ها در آن تشکیل می شده اند. هم اکنون آثار نقاشی نفیسی از هنرمندان بزرگ ایتالیا و فرانسه در آن نگهداری می شود. موزه معروف بارگلو (Bargello) با نمایشگاه مجسمه هایش از جذاب ترین موزه ها است.

کتابخانه مرکزی فلورانس از بزرگترین کتابخانه های ایتالیاست و حاوی بیش از چهار میلیون جلد کتاب و جزوه و هزاران کتاب دستنویس, نقشه و نامه است. این شهر زادگاه بزرگترین ادیب و شاعر ایتالیا دانته الیگیری نیز می باشد.

فلورانسی ها به گذشته, مشاهیر علمی, هنری, معماری و بناهای هنری شان که همواره از بزرگترین آثار هنری به شمار می روند, افتخار می کنند. درمیان مشهورترین نوابغ و انسان های بزرگ که دراین شهر زندگی می کردند, میتوان به لئوناردو داوینچی, میکل آنژ, دانته و گالیله اشاره کرد.

امروزه در هر سال بیش از 2/5 میلیون توریست از فلورانس دیدن کرده و همگی آنها معماری, موزه ها و هنر این شهر را تحسین می کنند.


برچسب ها: تور اروپا ،
آخرین ویرایش: یکشنبه 7 آذر 1395 01:17 ب.ظ

 

آشنایی با ناپل -ناپولی- ایتالیا و دیدنیهای ناپل

جمعه 22 خرداد 1394 11:16 ق.ظنویسنده : تور

 

ناپل (Naples)

نیپولیس (Neapolis) در زبان یونانی به معنای شهر جدید و نام باستانی شهر ناپل امروزه بوده است که در ایتالیا ناپولی (Napoli) خوانده می شود. این شهر در جنوب ایتالیا در ناحیه کامپانیا و در خلیج ناپل واقع شده و از بنادر مهم ایتالیا که در سال 2006 طبق آمار با 984242 نفر سومین شهر پرجمعیت ایتالیا پس از رم و میلان است. ناپل بر خلاف شهرهای شمالی ایتالیا, مهاجرین اندکی دارد. این شهر دارای جمعیت جوانی است.

ناپل در 190 کیلومتری جنوب شرقی رم و بین دو کوه فعال آتشفشانی وسویوس (Vesuvius) و کامپی فلگری (Campi flegri) قرار دارد. آخرین انفجاری که در کوه وسویوس رخ داد در سال 1944 بود. البته این آتشفشان ها هنوز به دلیل فعال بودنشان خطرناک اند.

شهر ناپل بر سراشیب کوهپایه های سلسله جبالی که خلیج ناپل را در دهانه دریای مدیترانه محصور کرده است, ساخته شده است. آتشفشان وسویوس از شهر قابل مشاهده است. این همان آتشفشانی است که شهر پمپی (Pompeii) را در سال هفتاد و نه میلادی زیر گدازه ها مدفون کرد.

متوسط بارندگی در ناپل 940 میلی متر است. بیشترین بارندگی  در اکتبر (مهر) و کمترین در جولای (تیر) می باشد. گرم ترین ماه سال در این شهر جولای و آگوست (تیر و مرداد) با متوسط 29 درجه سانتیگراد و سردترین ماه های سال ژانویه (دی) با متوسط 4 درجه سانتی گراد می باشد.

ناپل افزون بر بندری بزرگ برای کشتی های مسافری و تجاری, چندین بندر کوچکتر برای کشتی های ماهیگیری و تفریحی دارد و در کنار صنعت اصلی که توریسم است, از صنایع کشتی سازی, مواد شیمیایی, غذایی, آهن, فولاد و ماشین سازی نیز برخوردار است.

فرودگاه بین المللی کاپودیچینو (Capodichino) از مهم ترین فرودگاه های جنوب ایتالیا با ترافیک هوایی متوسط روزانه یکصد و چهل پرواز است.

این شهر از لحاظ تاریخی, فرهنگی و هنری بسیار غنی است. اهالی ناپل و جنوب ایتالیا, زبان و گویش مخصوص ایتالیایی- ناپلی دارند.

ناپل بین قرن شش و هفت قبل از میلاد توسط یونانی ها تأسیس و اسم ناپولی به معنای شهر جدید بر آن گذاشته شد. بعدها این شهر توسط رمی ها, گوت ها, بیزانسی ها, لومباردی ها, نورمان ها, بوربون ها, اتریشی ها, فرانسوی ها و ... حاکمیت یافت. امروزه آثار و نشانه هایی از همه ی قوانین, بناها و آثار تاریخی آن دوران را در فرهنگ و آداب و رسوم موجود, شاهدیم.

ناپل به جهت زندگی رنگارنگ خیابانی, غذاهای اسپاگتی, پیتزا و نیز خاطر اکثریت ساکنین یونانی این شهر و ترانه هایش به ویژه سبک بل کانتو (Belcanto, ترانه زیبا), معروف شده است. ناپل جایگاه قلعه های بی شمار و مکان های جالب است.

از همه مهم تر این که در نزدیکی ناپل دو شهر باستانی و سوخته پمپی و هرکولانئوم قرار گرفته که پیرامون آن توضیح خواهیم داد.

شکل ظاهری ناپل بسیار جالب و دیدنی است؛ شهر دارای کوچه های باریک و پیاده روهایی شلوغ است. در این کوچه ها به ندرت دو ماشین می توانند از کنار هم عبور کنند. کوچه ها, محل عبور موتور سوارها و دوچرخه ها است که هرج و مرج خاصی را به وجود آورده اند. در نزدیکی این کوچه های باریک و ساختمان های قدیمی, مغازه ها و کلیساهای مختلفی دیده می شود. بیشتر این کلیساها به سبک باروک و روکو کو می باشد.

قلعه دل اوو (Dell’ Ovo) متعلق به قرن دوازده, روی جزیره ای سنگی که توسط گذرگاهی به شهر متصل است واقع شده است.

در بندر قلعه قرن سیزدهمی نوو (Nuovo) بنا شده, بر بلندای گسل و تپه ای روبه شهر نیز, قلعه قرن چهاردهمی سنت المو (Sant’ Elmo) خود نمایی می کند.

کاخ سلطنتی پلازوریله (Palazzo Reale- Royal palace) در اوایل قرن هفدهم ساخته شده و اکنون از جمله کتابخانه های ملی و قابل توجه ناپل و شامل مجموعه ی ارزشمندی از کتاب های دستنویس است. در کنار این کتابخانه, تئاتر سن کارلو (ساخته شده سال 1737 و بازسازی سال 1816) قرار دارد که از مشهورتین تئاترهای اپرا در سراسر اروپا به شمار می آید.

موزه ملی ناپل به جهت دارا بودن نقاشی های زیاد یونانی- رومی, و نیز مجسمه های یافته شده از شهر پمپی, هرکولانئوم (Herculaneum) و حومه شهر ناپل, زبانزد است. این موزه همچنین دارای مجموعه ای غنی از نقاشی های مجلل فرانسوی است.

کلیسای جامع سن جنارو (San Gennaro) از جمله معروف ترین کلیساهای ناپل است که ساخت آن در قرن سیزدهم شروع و تا قرن نوزدهم قسمت های زیادی از جمله, نمای سر در به آن اضافه شده است. مقبره سن جنوریوس (St.Januarius) محافظ مقدس شهر, در این کلیسا واقع شده که در ماه های می و سپتامبر(اردیبهشت و شهریور) انباشته از جمعیتی است که به معجزه این شخص اعتقاد دارند. کلیسای سن دومنیکوماجیوره (San Domenico Maggiore) دارای نمای داخلی زیبایی است و انباشته از پیکره و نقاشی های دیواری است. درکنار این کلیسا صومعه دومنیکن واقع شده که سن توماس اکینز (Saint Thomas Aquinas) فیلسوف معروف ایتالیایی در آنجا زندگی کرده و درس می خوانده است. گالری امبرتو (Umberto gallery) در قرن نوزده افتتاح شد. این گالری دارای گنبد شیشه ای , و دارای فروشگاه ها و مغازه های انبوه است.

میدان دل پل بیسکیتو (Piazza del Plebiscito): بزرگترین میدان شهر ناپل و به شکل نیم دایره است. نام میدان از تمایل مردم برای اتحاد کشور در سال 1860 الهام گرفته شده است. در سمت شرق میدان کاخ سلطنتی و در قسمت غربی, کلیسای سن فرانسیسکو (San Francesco di Paola) وجود دارد. کاخ کسترا (Caserta Palace): این کاخ محل اقامت پادشاهان بوربون (Bourbon) که در ناپل حکومت می کردند بوده است. کسترا بزرگترین قصر و شاید بزرگترین ساختمانی باشد که در قرن هجدهم در اروپا ساخته شده است. بنای ساختمان آن به دستور چارلز هفتم در سال 1752 شروع و در سال 1774 به پایان رسید.

موزه ملی باستان شناسی ناپل (Naples Nation Archaeological Museum): این موزه از معروفترین موزه های دنیاست. این موزه در ابتدا به عنوان پادگان و قرار گاه نظامی در بالای تپه سانتاترزا ساخته و سپس به موزه تبدیل شد. در این موزه آثاری از شهرهای مدفون شده پمپی و هر کولاتیوم و نیز دوران یونان باستان, روم و مصر وجود دارد.

کلیسای سانتاچیارا (Church of santa chiara): این کلیسا طی سالهای 1330- 1310 توسط پریماریو (Gagliardo Primario) با سبکی از کوتیگ و معماری لاتین ساخته شد. بسیاری از هنرمندان دیگر نیز در این کلیسا هنرنمایی کرده و به آثار هنری آن افزوده اند.

میدان دانته با مجسمه ای از دانته در وسط میدان یکی از دیدنی های شهر ناپل است.

افزون بر دانشگاه های معتبر, ناپل دارای موسسه آموزش نیروی دریایی, مدرسه زبانهای خارجی, هنرستان موسیقی و آکادمی هنرهای زیبا است.


آخرین ویرایش: - -

 

آشنایی با میلان پایتخت اقتصادی ایتالیا و دیدنیهای میلان

جمعه 22 خرداد 1394 11:15 ق.ظنویسنده : تور

 

میلان (Milan)

میلان (با تلفظ ایتالیایی میلانو Milano و نام باستانی مدیولانیوم Mediolanum ) شهری در شمال ایتالیا و مرکز ناحیه لمباردی (لمباردیا- Lombardia) است. بر اساس آمار 2066 با 1308735 نفر جمعیت, دومین شهر پرجمعیت ایتالیا (پس از رم) محسوب می شود.

میلان دارای آب و هوای مدیترانه ای با زمستان های سرد و مرطوب و تابستان های گرم و مرطوب است. متوسط بارندگی در این شهر 970 میلی متر است. بیشترین بارندگی در ماه های آوریل و می (فروردین و اردیبهشت) و کمترین بارندگی در دسامبر و ژانویه (آدر و دی) می باشد. گرم ترین ماه های سال این شهر, جولای و آگوست (تیر و مرداد) با 28 درجه سانتیگراد و سردترین ماه ها, دسامبر و ژانویه (آذر و دی) با 3 درجه زیر صفر است.

میلان دارای ساختمان های بلند مسکونی, اداری, تجاری و صنعتی زیادی است. میلان شهری مدرن و پیشرفته است که توسط شهرک های صنعتی احاطه شده است. این شهر دو فرودگاه بین المللی دارد و پروازهای ایران به ایتالیا معمولا از تهران به رم و میلان است. فرودگاه مالپنزا(Malpensa) به همراه فرودگاه اصلی ایتالیا است. در سال 2006 این فرودگاه با تردد 8/21 میلیون مسافر چهاردهمین فرودگاه پرتردد اروپا محسوب شد. در همان سال فرودگاه لیناتا (Linata) میلان با تردد 7/9 میلیون مسافر سی و هشتمین فرودگاه اروپا شناخته شد. مترو میلان نیز در سال 1964 را اندازی شد.

میلان مرکز اصلی دانش و هنر ایتالیا و از جمله مراکز مهم اقتصادی, تجاری و صنعتی و مرکز مد و طراحی لباس در ایتالیاست. بنا به برخی گزارش ها, میلان جزو ده شهر تجاری دنیاست. میلان مرکز تولید مواد شیمیایی و پارچه است. از دیگر تولیدات مهم این شهر می توان به: هواپیما, اتومبیل, مواد خوراکی, لباس, شیشه, چرم, ماشین, دارو و مواد پلاستیکی اشاره کرد. میلان همچنین صنایع بزرگی پیرامون نشر کتاب و آثار موسیقی دارد. همچنین بانک ها و مراکز اصلی بورس ایتالیا در این شهر قرار دارد. نمایشگاه بین المللی تجاری میلان, سالیانه در ماه آوریل (فروردین) برگزار می شود و از بزرگترین نمایشگاه های اروپا است. مجتمع نمایشگاهی تجاری میلان (Fiera Milano) که در سال 2005 افتتاح شد در حومه شمال غربی شهر ساخته شده است.

دانشگاه پلی تکنیک ایتالیا, بزرگترین دانشگاه فنی در ایتالیا است که در بیست و ششم نوامبر 1863 افتتاح شد. در میلان دانشگاه ها, مدارس عالی و مراکز تخصصی مختلفی فعالیت دارند.

میدان اصلی شهر, پیاتزادل دومو (Piazza del Duomo) نام دارد که به دومو یا کلیسای جامع ختم می شود. دومو ساختمانی از مرمر سفید با سبک گوتیک است که در سال1386 میلادی پایه گذاری و در سال 1965 تکمیل شده است. کلیسای جامع میلان یکی از بزرگترین کلیساهای جهان است. در درون این کلیسا کارهای هنری فراوانی وجود دارد. مقدس ترین اثر میخی است که گفته می شود از صلیب مسیح به جای مانده است. در جنوب غربی این میدان, قصر سلطنتی سن آمبروجو (Sant’Ambrogio) قرار دارد که کلیسای قرن پانزده سانتا ماریا دله گراتزیه (Santa Maria delle Grazie) در کنار آن واقع شده است. در مجاورت این کلیسا نیز صومعه دومینیکن (Dominican) که در سالن غذاخوری آن تابلوی معروف شام آخر لئوناردو داوینچی (1495 تا 1498) نقاشی شده, قرار دارد.

پلاتزو دی بررا (Palazzo di Brera) از مراکز فرهنگی قرن هفده میلان است و شامل: هنرهای زیبا, کتابخانه و یک گالری هنری است. پلاتزو دلامبروسیانا  (Palazzo dell’Ambrosiana) شامل: کتابخانه آمبروسیانا می باشد که در سال 1609 تاسیس شده و میتوان آن را نخستین کتابخانه عمومی در اروپا به شمار آورد. میلان همچنین دارای موزه های عالی هنری, تاریخی, تاریخ طبیعی و انستیتو مطالعه سیاست بین الملل است.

گالری ویتوریو امانوئل دوم (Vittorio Emanuele II) از گالری های بزرگ بازار سرپوشیده میلان است که با شیشه مسقف شده است و در آن مغازه, رستوران و کافه ها قرار دارد. این گالری توسط جوزوفه منجونی (Giuseppe mengono) طراحی شد. در سال 1878, منجونی درست که روز پیش از افتتاح گالری از سقف آن سقوط کرد و کشته شد. این گالری الهای گرفته از گالری های پاریس و لندن است. منطقه ای که گالری در آن واقع شده محل مناسبی برای خرید در میلان است.

درمیان موسساتی که خود را وقف فرهنگ کرده اند, میتوان به کاخ دی بررا که در قرن هفدهم ساخته شده است نیز اشاره کرد. از سویی کاخ دل آمبروزیانا کتابخانه آمبروزیانا را در خود جای داده است.

اسکالا (Scala) نام تالار معروف اپرای میلان است که در ایتالیا تئاتر دآلااسکالا (Teatro della scala), خوانده می شود. پس از آتش سوزی تئاتر دوکها در سال 1776, این تالار به دستور ماریاترزا (Maria Theresa) همسر دوک اعظم اتریش ساخته شد. این مکان پیشتر کلیسایی بود به نام سانتا ماریادلااسکالا (Santa Maria della Scala) که توسط یکی از اعضای خانواده ی اسکالا, فرمانده سابق ورونا ساخته شد.

تالار جدید اپرا در سوم آگوست 1778 با نمایشی به نام معرفی اروپا (L’Europa Riconosciuta) اثر انتونیو سالیری (Antonio Salieri) گشایش یافت. ساختمان در سال 1867 بازسازی و در سال 1921 کاملا مدرنیزه شد ولی بارها در جنگ جهانی دوم خسارت دید, تا این که در سال 1946 بازسازی و گشایش مجدد یافت. این تالار گنجایش نشستن 3600 نفر را دارد, همچنین شامل تئاتری ثانوی به نام اسکالای کوچک (Piccola Scala) است که به عنوان موزه اپرا استفاده می شود. بسیاری از مشاهیر جهان در اسکالا برنامه اجرا کرده اند. این تالار بزرگ دارای هنرستان موسیقی, دانشگاه های متعدد و موزه های جالب هنری, تاریخی و تاریخ طبیعی است.

میلان در زمینه های ورزشی به ویژه فوتبال بسیار فعال است. دو باشگاه آ.ث. میلان (A.C.Milan) و اینتر میلان (Inter Milan) از باشگاه های معروف اروپا هستند. تیم آ.ث. میلان پس از رئال مادرید بیشترین جام قهرمانی اروپا را کسب کرده که آخرین و ششمین قهرمانیش در سال 2007 بود. ورزشگاه معروف سن سیرو (San Siro) در میلان نیز از دیگر دیدنی های شهر است.

این شهر میزبان جام جهانی فوتبال در سال های 1934 و 1990 و جام باشگاه های فوتبال اروپا در 1980 بوده است. از معروف ترین فوتبالیست هایی که درمیلان به دنیا آمده اند, می توان از والنتینو مازولا, پائولومالدینی, جوزوفه برگومی, والترزنگا, آنتونیو گابرینی, روبرتو دونادینی, فرانکوبارسی و ... نام برد.

افزون بر فوتبال, میالنی ها در رشته های ورزشی دیگر نیز فعال هستند. تیم بسکتبال میلان (Olimpia Milano) از موفق ترین تیم های بسکتبال, و از جمله 5 تیم برتر اروپا است.

میلان هر سال میزان مسابقات تنیس زیر 18 سال بونفیلو تروپی (Bonfiglio trophy) می باشد. این مهم ترین مسابقات جوانان در جهان است که در کلوپ تنیس میلان بازی می شود.


آخرین ویرایش: - -

 

آشنایی با رم پایتخت ایتالیا و دیدنیهای رم

جمعه 22 خرداد 1394 11:11 ق.ظنویسنده : تور

 

رم (Rome)

رم پایتحت ایتالیا و مرکز استان لاتزیو (لاتیوم) است. رود تیبر (Tiber) از میان این شهر می گذرد. رم در میانه کشور و در کنار دریای مدیترانه قرار دارد. واتیکان کوچکترین کشور جهان نیز در داخل شهر رم محصور شده است.

این شهر آب و هوایی مدیترانه ای دارد و در آن سالانه حدود 800 میلی متر باران می بارد. بیشترین میزان بارندگی در ماه های اکتبر تا دسامبر (مهر تا آذر) و کمترین آن در ماه های جون تا آگوست (خرداد تا مرداد) است جولای و آگوست (تیر و مرداد) گرم ترین ماه ها با متوسط دمای 28 درجه سانتی گرداد و ژانویه و فوریه (دی و بهمن) با متوسط دمای 3 درجه سانتیگراد, سردترین زمان سال پایتخت محسوب می شود.

رم قرن ها شهر جاویدان نامیده می شد, زیرا از جمله بزرگترین شهرهای تمدن غرب و پایتخت امپراتوری روم بود. پس از آن رم به عنوان مرکز جهانی کلیسای کاتولیک و از سال 1871, به پایتختی ایتالیا برگزیده شد.

طبق افسانه های ملی ایتالیا, این شهر باستانی توسط دو برادر به نام های رمولوس و رموس ساخته شده است. در قرن ششم قبل از میلاد به صورت یک امپراتوری مستقل, از جمله قطب های مهم دنیا به شمار می آمد. امپراتوری رم شهر رم را به بزرگترین و پیشرفته ترین شهر دنیای باستانی تبدیل کرد, سپس طی سه قرن مرزهای خود را از خلیج فارس تا انگلستان گسترش داد.

گسترش این امپراتوری وسیع تا قرن دوم پس از میلاد ادامه یافت. مناطق شهری بیش از پیش گسترده شد. معبدهای بسیار باشکوه, میادین بزرگ, سالن های آمفی تئاتر (20 سالن تئاتر و 6 سالن اصلی کنسرت برای تمام فصل ها), سالن های ورزشی, بندرها, راهها, پلها, تونل ها, و کانال ها بنا شد. طراحی کنونی پایتخت ایتالیا در سال 1871 انجام گرفت و پس از آن رم به سوی مدرنیزه شدن گام برداشت. در حقیقت پس از جنگ جهانی دوم بود که رم همچون شهرهای میلان و ناپل به مرکز اداری, فرهنگی, سیاسی و اقتصادی نوینی تبدیل شد. رم از شهرهای مهم اروپا است و در سال 2006, طبق آمار 2705306 نفر جمعیت دارد.

شهر رم از نظر اقتصادی شهری فعال است, به طوری که 6/7 درصد تولید ناخالص ملی کشور را تولید می کند. عمده فعالیت های اقتصادی در رم به دو بخش کارهای دولتی و توریسم تقسیم می شود و اغلب مردم شهر در این دو بخش مشغول کار هستند.

به طور کلی مهم ترین صنعت این شهر, توریسم است. صنعت توریسم باعث رونق صنایع زیادی در این شهر شده است. از دیگر صنایع مهم رم تولید انواع لباس, پارچه بافی, صنایع چاپ, صنایع غذایی, داروسازی, ماشین سازی و صنایع فلزی است. همچنین رم مرکز صنعت فیلم سازی ایتالیا است. از دیگر فعالیت های مهم اقتصادی رم بانکداری می باشد.

رم منطقه ی مرکزی راه آهن کشور به شمار می آید و توسط اتوبان ها و آزادراه ها به نقاط دیگر کشور متصل می شود. فرودگاه لئونارد داوینچی رم نهمین فرودگاه پر تردد اروپا است. این فرودگاه در سی و چهار کیلومتری مرکز شهر رم در نزدیکی دریا در منطقه فیومیچینو (Fiumicino) قرار گرفته و در سال 2006 بیش از سی میلیون مسافر از طریق آن تردد کرده اند.

رم از مهمترین و اصلی ترین مراکز فعالیت ها و خلاقیت های هنری اروپا و از جمله بزرگ ترین مراکز برای آموزش عالی است. نخستین دانشگاه این شهر, دانشگاه لاساپینزا (La Sapienza), در سال 1303 میلادی تاسیست شده است. این دانشگاه بزرگ ترین دانشگاه اروپا و دومین دانشگاه بزرگ دنیا با حدود صدوپنجاه هزار دانشجو می باشد. دانشگاه های دیگری مثل: تور وگاتا (Tor vergata), روماتیر (Roma Tir) و تعداد زیادی مدارس عالی و مراکز تخصصی نیز در این شهر قرار دارند. همچنین تعداد زیادی موسسه و دانشگاه های مذهبی در این شهر قرار دارد, از جمله: دانشگاه کشیشی گریگوریان (Gregorian), و دانشگاه آنجلیکوم (Angelicum).

برخی مدارس تخصصی این شهر عبارتند از: آکادمی هنرهای زیبا, آکادمی ملی رقص, آکادمی ملی هنرهای دراماتیک و هنرستان هنرهای موسیقی.

این شهر میزبان المپیک تابستانی 1960 و جام جهانی فوتبال 1990 بوده و کاندید المپیک تابستانی 2016 می باشد. محبوب ترین ورزش در رم, مثل اغلب شهرهای جهان فوتبال است. استادیوم المپیکو(Olompico) در این شهر میزبان باز فینال جام جهانی 1990 بوده است. آ.ث.رم و لاتزیو از معروف ترین باشگاه های رم و ایتالیا هستند.

هر سال در ماه می (اردیبهشت), مسابقات تنیس آی.تی. پی (I.T.P) نیز در این شهر برگزار می گردد. رم همچنین مرکز فعالیت های ورزشی دیگر همچون: بسکتبال, هندبال, والیبال و واترپلو می باشد.

پایتخت ایتالیا مرکز فعالیت های سیاسی و سازمان های بین المللی زیادی نیز هست؛ از جمله خواروبار جهانی(FAO), سازمان جهانی غذا (WFP) و صندوق بین المللی برای توسعه کشاورزی.

رم شهری قدیمی است که در هفتصد و پنجاه و سه سال قبل از میلاد مسیح به وجود آمده و آثار باستانی زیادی را در خود جای داده است. اکثر ساختمان ها, میدانها, کلیساها, مجسمه ها, رستورانهای زیبا و فواره های متعدد, یادگار دوران های قدیم هستندکه باعث جذب جهانگردان به سوی این شهر شده است.

از مشهور ترین و مهم ترین این موزه ها و گالری ها می توان به موارد زیر اشاره کرد: موزه ملی رم (National museum of rome) که توسط میکل آنژ طراحی شد و مجموعه ای از مجسمه های قدیمی یونانی و رمی و اشیاء قدیمی در آن نگهداری می شود. موزه تمدن رومی ها (Roman civilization) , موزه ملی ویلا جولیا (Villa giula) (نیمه قرن 16) که مجموعه برجسته ای از هنر رومی ها و اتروسکن ها (اجداد رومی ها) می باشد. موزه کاپی تولین (Capitoline) که قدیمی ترین مجموعه ی هنری رم در این موزه نگهداری می شود, در سال 1471 تأسیس شده و دارای اشیاء قدیمی و منحصر به فرد است. همچنین موزه قصر سن آنجلو (Nation museum of castel san tangelo), موزه ملی هنرهای باستانی (Nation gallery of antique art), گالری برگس (Borghese) و گالری هنر مدرن از مشهورترین جاذبه های رم می باشد. افزون بر این موزه و گالری های متعدد, مکان های باستانی و شاخصی در رم وجود دارد.

کولوسیم (Colosseum) از بزرگترین جاذبه های توریستی و بزرگترین آمفی تئاتر و ورزشگاه رم باستان است. دستور ساخت آن را وسپاسیان (Vespasian) امپراتور رم در سال هفتاد میلادی صادر کرد. در این استادیوم, تماشاگران رمی, نبرد گلادیاتورها و حیوانات وحشی را که تا سر حد مرگ با هم مبارزه داشتند, تماشا می کردند.

ساختمان بیضی شکل این آمفی تئاتر و ورزشگاه با ابعاد 189 در 156 متر, طی ده سال ساخته شد و قادر بود پنجاه هزار تماشاچی را در خود جای دهد و به وسیله سایبان کرباسی بزرگی آنها را از معرض تابش آفتاب محفوظ می داشت.

جایگاه پلکانی شکل تماشاچیان بر روی تعداد زیادی طاق از جنس بتون که اختراع رومی ها بود قرار داشت و به جهت صاف و محکم شدن سطح آن, از آجر و سنگ نیز استفاده کردند. در محیط داخلی ورزشگاه میدان یا محیطی که مبارزات در آن انجام می شد, قرار داشت . کف چوبی آن به وسیله ماسه پوشیده شده بود تا خون های ریخته شده را جذب کند. برای برگزاری مسابقات دریایی پهلوانی, میدان را پر از آب می کردند. در زیرزمین مجموعه ای از اطاق, قفس و راهروها که گلادیاتورها و حیوانات قبل از ورود به میدان, در آنجا نگهداری می شدند, وجود داشت. بالابرهایی که قفسهای دربسته حیوانات را به بالا و داخل میدان منتقل می کردند, به وسیله قرقره کار می کردند. در حال حاضر تنها یک سوم از بنای این ساختمان باقی مانده است, آخرین مبارزه انجام شده در آن به سال پانصد و بیست و سه بعد از میلاد باز می گردد.

پانتئون (Pantheon) معبدی است که برای خدایان ساخته شده. پانتئون از ساختمان های بزرگ رم باستان است که به بهترین وجه حفظ شده و یکی از پر اهمیت ترین ساختمان ها در تاریخ معماری جهان است. شکل بیرونی این ساختمان استوانه ای و از داخل هشت ضلعی همراه با گنبدی عظیم بر بالای آن و یک ورودی مسقف چهارگوش با تعدادی ستون است. قطر گنبد بزرگ 43 متر است و روشنایی ساختمان از طریق روزنه ی مدور و گردی در مرکز گنبد که اکولوس (Oculus) نامیده می شود, تأمین می گردد.

پانتئون بین سالهای صدو هجده تا صدو بیست و هشت میلادی توسط آدریان (Hadrian) امپراتور رم به جای معبد کوچکی که توسط حاکمی به نام مارکوس ویپسانیوس آگریپا (Marcus Vipsanius Agrippa) , بیست و هفت سال پیش از میلاد ساخته شده بو, بنا گردید. برای نگهداری چنین گنبد بزرگی از دیوارهای توخالی به قطر 6 متر استفاده شده که در هشت ضلع بدنه ی گرد معبد را شکل داده است.

تروی (Trevi), فواره ای است که توسط نیکلا سالوی (Nicola Salvi) طراحی شده و در قرن هجده کامل گردید. این هنر یکی از آثار عصر باروک است. تندیسی از خدایان و اسب هایشان, زینت بخش این فواره است. وجود دو بال بر روی شانه های نپتون به گونه ای است که به نظر می آیداو را با ارابه هایش برای حرکت آماده است. گفته می شود که اگر سکه ای در این فواره بیندازید, سفری مجدد را به رم برای خود تضمین و رقم زده اید.

اسپاگنا (Spagna) میدانی است با پلکان معروف که از اسپانیا الهام گرفته شده است. میدان در سال های 1627 تا 1629 توسط برنینی, و پلکان آن در قرن هجده ساخته شد. این پلکان به کلیسای مونتی که در قرن هفده ساخته شده, منتهی می شود.

از دیگر نقاط دیدنی شهر رم می توان به: طاق کنستانتین, کالج ماریتوس, دادگاه سلطنتی, دیوانخواه رمن, مقبره اگوستوس, میدان کالونا, میدان دل پاپولو (Del popolo), میدان ونیز, میدان ناونا (Nvona), میدان کامپیدوگلیو (Campidoglio), محله لودویزی, باغ سالوست, حمام دیوکلیتین (Diocletion), حمام کاراکلا (Carocalla) و ... اشاره کرد.


آخرین ویرایش: - -

 

نام و آدرس سفارتخانه, مدارس و نمایندگی های ایران

جمعه 22 خرداد 1394 11:10 ق.ظنویسنده : تور

 

نام و آدرس سفارتخانه, مدارس و نمایندگی های ایران در ایتالیا و واتیکان

سفارت ایران در رم:

آدرس: میدان نومنتانا 363/361 Via della camillucci a 651-00135- Rome 

تلفن: 003906- 3294294- 5    (003906)8621479-80

Embassiran.Rome@hotmail.com

سفارت ایران در واتیکان:

آدرس: رم خیابان بروکسل شماره  Via bruxelles 57-00198 Rome 57/00198

تلفن: 003906-8552494-8552895

کنسولگری ایران در میلان:

آدرس: میدان برج پیزا- خیابان 20123- پلاک 6

تلفن: (003927)8052615

خانه فرهنگ ایران در ایتالیا (رم):   (003906)3052207-8

مدرسه شهید باهنر ایتالیا (رم): (003906)633616371

مدرسه جمهوری اسلامی ایران- ایتالیا (جنوا): 419912 -415115

مدرسه جمهوری اسلامی ایران ایتالیا (میلان): (003927)58316536

شعبه بانک سپه ایتالیا (رم): (003906)4885675

دفتر ایران ایر در ایتالیا (رم): (003906)4741142-3

دفتر ایران ایر در ایتالیا (میلان): (003927)485628-7


آخرین ویرایش: - -

 

روابط و مبادلات فرهنگی ایران و ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:10 ق.ظنویسنده : تور

 

روابط فرهنگی 

روابط و مبادلات فرهنگی ایران و ایتالیا از دوره ساسانیان آغاز شد. در دوران حکومت اسلامی, ایران به عنوان مهد تمدن اسلامی و ایتالیا به عنوان مرکز فرهنگی مسیحی محسوب می شد. در نیمه اول قرن دوازده میلادی کتاب الاقتصاد فی الاعتقاد اثر امام محمد غزالی, همچنین آثار ابن سینا همراه با هفتاد جلد کتاب اسلامی و ایرانی در ایتالیا به لاتین ترجمه شد. در حدود سال 1350 میلادی نیز کتاب الحاوی اثر معروف رازی به دستور کارلوس اول پادشاه ناپل و سیسیل به ایتالیایی برگردانده شد. در سال های 1889- 1886 ترجمه کامل شاهنامه فردوسی به ایتالیایی انجام گرفت که مهم ترین مبادله ادبی مربوط به کشور ایران و ایتالیا محسوب می شود. از این روی در سال 1933, مراسم با شکوهی در ایتالیا به مناسبت هزاره فردوسی بر پا و یکی از میدان های رم به نام این شاعر ایرانی نام گذاری شد و سال 1951 نیز مجسمه فردوسی در این میدان نصب شد.

پس از جنگ جهانی دوم, ایتالیا از جمله مراکز مهم ایران شناسی  در اروپا گشت و در این راستا کنگره جهانی ایران شناسی در رم تشکیل شد. در حال حاضر چندین انستیتو و انجمن فرهنگی مربوط به ایران در ایتالیا (و بالعکس) مشغول به فعالیت هستند. از جمله این موسسات در ایتالیا عبارتند از: 1- مرکز فرهنگی ایران و ایتالیا. 2- موسسه زبان شناسی ایران و باستان شناسی. 3- موسسه شرقی دانشگاه ناپل که در سال 1888 تأسیس شد. 4- موسسه مطالعات شرقی دانشگاه رم که فعالیت وسیعی در رشته ایران شناسی دارد. 5- موسسه روابط فرهنگی ایتالیا با خاورمیانه و خاور دور: این سازمان وابسته به دولت ایتالیاست و مهم ترین مرکز فعالیت های فرهنگی مربوط به ایران و خاورمیانه در آن کشور محسوب می شود.


آخرین ویرایش: - -

 

روابط اقتصادی بین ایران و ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:09 ق.ظنویسنده : تور

 

روابط اقتصادی

روابط اقتصادی بین ایران و ایتالیا به گذشته های بسیار دور, زمانی که ونیز مرکز تجارت بین المللی محسوب می شد, باز می گردد. ایتالیا از نظر منابع معدنی و اولیه کشور فقیری محسوب می شود و بیش از 75 درصد انرژی مصرفی خود را از کشورهای دیگر تامین می کند. این امر موجب توسعه روابط بازرگانی با کشورهای مختلف, از جمله با ایران می باشد. با بروز جنگ جهانی دوم, این روابط برای مدت شش سال قطع شد, سپس با استقرار صلح, بار دیگر با ابعاد وسیع تری آغاز گردید. در فروردین 1338 وزارت خارجه ایتالیا پیشنهادی پیرامون مبادلات کالا بین ایران و ایتالیا را تسلیم مقامات ایران کرد. درهمین دوران فعالیت شرکت های ایتالیایی در ایران آغاز شد که از جمله آنها می توان از کارخانه مونتاژ فیات نام برد. در بهمن ماه سال 1320 عهدنامه تجارت, اقامت و دریانوردی در تهران میان دو کشور به امضا رسید. طبق مفاد این عهدنامه, اتباع دو کشور می توانستند آزادانه به خاک کشور دیگر رفت و آمد و در آنجا اقامت کنند, و از حقوق و مزایای کشورهای « کامله الوداد» برخوردار شوند. مدت اعتبار این قرار داد پنج سال تعیین شده بود که در صورت عدم اخطار هر یک از دو طرف, برای یک سال دیگر خود به خود تمدید می شد.

در خرداد 1353, یادداشت تفاهمی در زمینه تشکیل کمیسیون مشترک همکاری های اقتصادی دو کشور در رم به امضا رسید.

اولین اجلاس کمیسیون مشترک در سال 1355 در تهران برگزار شد, طی این اجلاس در زمینه هیا نفت, پتروشیمی, ایجاد نیروگاه های برق اتمی در ایران و سرمایه گذاری مشترک به منظور ایجاد بزرگراه ها, خطوط راه آهن و فرودگاه, تاسیس مجتمع فولاد در بندر عباس که بعدها به مبارکه اصفهان انتقال یافت, انرژی برق, کشاورزی و... توافق هایی به عمل آمد.

در بهمن ماه 1360, اولین هیات رسمی جمهوری اسلامی ایران به سرپرستی وزیر مشاور و رئیس سازمان برنامه و بودجه به ایتالیا سفر کرد و امکان همکاری دو کشور را در زمینه طرح های اقتصادی فراهم آورد. روابط اقتصادی موجود بین دو کشور از جمله اجرای طرح های در دست اقدام و طرح احداث خط لوله گازرسانی ایران به اروپا از طریق ترکیه و یونان مورد توجه و بررسی قرار گرفت.

نخستین کمیسیون مشترک اقتصادی دو کشور پس از انقلاب, در سال 1367 در تهران تشکیل شد. تاکنون هفت نشست کمیسیون مشترک بین دو کشور برگزار شده که هفتمین اجلاس آن به تاریخ بیست و نه و سی دی ماه 1384 در تهران بود.

در سالهای اخیر روابط اقتصادی دو کشور روندی صعودی گرفت, به طوری که در سال 2005, حجم مبادلات تجاری دو کشور به بیش از 2/5 میلیارد یورو رسید. مبادلات تجاری دو کشور در یازده ماه از سال2006 با 9 درصد رشد به 2/5 میلیارد یورو رسیده که این رقم در مدت مشابه سال 2005, برابر با 75/4 میلیارد یورو بوده است. صادرات ایران به ایتالیا طی مدت فوق به 6/3 میلیارد یورو و وادرات ایران از ایتالیا با 5/23 درصد رشد مواجه شده ولی واردات از ایتالیا با 22 درصد کاهش مواجه شده است. در سالهای اخیر ایتالیا شریک اول تجاری کشورمان در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا بوده است.

اقلام عمده کالاهای صادراتی کشورمان به ایتالیا غیر از نفت و گاز طبیعی, شامل برخی مواد و کالاهای فلزی, فرآورده های گوشتی, تولیدات نساجی, تولیدات کشاورزی, فرش و کف پوش, آهن و فولاد, انواع سنگ تزیینی, مواد اولیه پتروشیمی, چرم و پوست, فیبر مصنوعی و صنعتی, گلیم, زعفران, میگو, خشکبار, و همچنین برخی وسایل و کالاهای صنعتی می باشد. در مقابل صادرات ایتالیا به ایران را عمدتا کالاهایی نظیر: ماشین آلات, ترانسفورماتور, وسایل خانگی, قطعات خودرو, کالاهای مربوط به صنعت چاپ, کالاهای مربوط به متالوژی, تولیدات شیمیایی, کالاهای پلاستیکی مخصوص و ابزار آلات کنترل می باشد.

دو کشور در بخش های مختلف اقتصادی همچون: صنعتی, کشاورزی, نفت و گاز, پتروشیمی, نیرو, حمل و نقل, بانکی, بیمه و نیروی کار و تامین اجتماعی, همکاری گسترده ای دارند.

تاکنون موافقنامه های متعدد اقتصادی بین دو کشور شامل: موافقتنامه تشویق و حمایت متقابل از سرمایه گذاری خارجی, موافقتنامه گمرکی, موافقتنامه هایی در زمینه حمل و نقل هوایی, جاده ای, دریایی, موافقتنامه اجتناب از اخذ مالیات مضاعف بین دو کشور, موافقتنامه کمک متقابل اداری, تحقیق و مبارزه با تخلفات گمرکی, همچنین یادداشت های تفاهم همکاری در زمینه های کار و امور اجتماعی, شرکت های کوچک و متوسط, گردشگری, علمی و فن آوری, توسعه برق و تسهیلات اعتباری امضا شده است. در سال 2005, سند اجرایی یادداشت تفاهم همکاری بین دو وزارت کار و امور اجتماعی ایران و ایتالیا جهت ایجاد بستری برای گسترش بیش از پیش همکاری دو کشور در عرصه ی تبادل نیروی کار و انتقال تجارت کارآفرینی, امضا شد.

بدین ترتیب بانک سپه در رم, شرکت ایراسکو و شرکت مپنا و شرکت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران در ایتالیا دفتر دارند. توضیح این که شرکت ایراسکو در زمینه خرید, تهیه و ارسال ماشین آلات و تجهیزات مورد نیاز صنایع فولاد به ویژه فولاد مبارکه فعالیت می کند. شرکت مپنا نیز در زمینه خرید, تهیه و ارسال تجهیزات نیروگاهی تلاش می کند. از طرفی اتاق مشترک ایران و ایتالیا در تهران و رم دارای دفتر بوده و در زمینه اطلاع رسانی به شرکت های ایرانی و ایتالیایی جهت شناسایی بازار دو کشور و یافتن همتای مناسب به منظور انجام فعالیت های تجاری و اقتصادی فعال می باشد.


آخرین ویرایش: - -

 

روابط سیاسی ایتالیا و ایران از آغاز تاکنون

جمعه 22 خرداد 1394 11:07 ق.ظنویسنده : تور

 

رابطه ایتالیا و ایران

تاریخ روابط ایران و ایتالیا به دوران اشکانیان باز می گردد. در آن زمان و همچنین در دوره ساسانیان ایران و رم دو قدرت بزرگ جهانی بودند. پس از سقوط امپراتوری رم و انقراض سلسله ساسانی, روابط دو کشور نیز دچار رکود شد, ولی پس از آن که هر دو کشور استقلال ملی خود را به دست آوردند بار دیگر روابط دو جانبه آغاز شد.

در دوران صفویه دولت ایتالیا خواستار برقراری روابط نزدیک با ایران شد و به همین منظور نماینده ای به نام کنتارینی باربارو به دربار صفوی اعزام کرد. شاه اسماعیل صفوی نیز سفیری از ایران به ایتالیا فرستاد. در دوران شاه عباس روابط دو کشور توسعه بیشتری یافت و آثار ارزنده هنری ایران از قبیل: مینیاتور, کتاب و کارهای دستی به ایتالیا برده شد که هم اکنون نیز در موزه های ناپل و ونیز موجود است.

در سال 1856, سفیر ناصرالدین شاه قاجار, اولین عهدنامه دولتی و بازرگانی را با دولت ساردینی امضا کرد. در سال 1873 ناصرالدین شاه به هنگام سفر به اروپا در شهرهای تورینو, میلان و بولونیا توقف کرد و از آن پس با سفر هیات هایی از ایتالیا به ایران, موجبات آشنایی بیشتر مردم دو کشور با یکدیگر فراهم شد.

پس از اعلام استقلال و وحدت ایتالیا, در سال 1862 عهدنامه دوستی و تجارت بین دو کشور امضا شد و در سال 1886 دو دولت اقدام به تاسیس سفارت دایمی در پایتخت یکدیگر کردند. از آن پس روابط دو کشور بر اساس موازین معمول توسعه یافت.

پس از لغو کاپیتولاسیون در مهرماه سال 1310 شمسی (1913), اولین عهدنامه دوستی بین ایران و ایتالیا بر اساس منافع متقابل منعقد گشت. پس از آن ایتالیا در جهت تجهیز نیروی دریایی ایران (ساخت ناو و آموزش افسران ایرانی) فعالیت های چشم گیری کرد و دولت ایران در مدت کوتاهی صاحب نیروی دریایی برای دفاع از آب های ساحلی خود در خلیج فارس شد.

روابط ایران و ایتالیا تا پایان سلطنت رضاشاه به مرور به گسترش بود تا آن که پس از اشغال ایران توسط متفقین, روابط سیاسی ایران با ایتالیا قطع شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم, بار دیگر روابط دو جانبه در تیرماه 1327 شمسی (1948) برقرار و سفارت ایران در رم افتتاح شد. از سال 1353 شمسی (1974) کمیسیون مشترک ایران و ایتالیا برای همکاری های اقتصادی آغاز به کار کرد. پس از این تاریخ بین رجال سیاسی دو کشور رفت و آمدها و ملاقات های صورت گرفت و تا استقرار نظام جمهوری اسلامی ایران روابط دو کشور به ویژه در زمینه اقتصادی در سطحی وسیع قرار داشت.

روابط با ایران پس از انقلاب اسلامی

همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی ایران, افکار عمومی ایتالیا به ویژه جناح چپ جذب انقلاب اسلامی شده بود. به طوری که گروههای چپ راهپیمایی هایی نیز به طرفداری از انقلاب ایران ترتیب دادند. ولی در جریان اشغال سفارت آمریکا, ایتالیا با آمریکا هم آواز شد, اقدام ایران را محکوم و خواهان آزادی گروگان ها شد.

همچنین در تحریم اقتصادی غرب علیه ایران شرکت کرئ. همین عوامل اندکی موجب تیرگی روابط دو کشور شد, ولی رم به دلیل وضعیت اقتصادی ایتالیا و نیاز به روابط تجاری با جمهوری اسلامی ایران, سعی داشت موانع موجود را از میان بردارد و با وجود تحریم, به قرار دادهای گذشته اش با ایران عمل کند.

گرچه ایتالیا در مجامع بین المللی, با توجه به پیوندهای اساسی اش با غرب به نفع جمهوری اسلامی ایران رای نداده است, ولی در مقام مقایسه با کشورهای دیگر به نسبت سعی داشته مواضع خود را به شکلی توجیه کرده, و بانی مخالفت با جمهوری اسلامی ایران نباشد.
آخرین ویرایش: - -

 

سیاست خارجی ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:06 ق.ظنویسنده : تور

 

سیاست خارجی ایتالیا

کمتر کشوری توانسته است به خوبی ایتالیا درگیری های خود را با کشورهیا دیگر تا حد ممکن کاهش و روابط حسنه را افزایش دهد. ایتالیا در اروپا اختلافات دو جانبه ی قابل ملاحظه ای را که پس از جنگ پیش آمده بود, حل کرد و مشکلات کوچکتر موجود نیز هیچ وقت نتوانست برای مدت طولانی روابط ایتالیا را با کشورهای دیگر تیره کند. شاید ضعیف بودن حس ناسیونالیستی در مردم ایتالیا سبب شده است که دولت بتواند مشکلات دیپلماتیک خود را به آسانی از سر راه بردارد.

ایتالیا یکی از اعضای مهم اتحادهی اروپا است, و ارتباط نزدیکی با کشورهای اروپایی و آمریکا دارد. این کشور روابط سیاسی و اقتصادی گسترده ای با کشورهای مختلف از جمله ایران در سراسر جهان دارد.

عضویت در سازمان ها

سازمان ملل متحد (1955), یونیسف, یونسکو, سازمان تجارت جهانی (WTO), سازمان توسعه اقتصادی (OECD), اتحادیه اروپا, شورای اروپا, گروه هشت, ناتو (سازمان پیمان آتلانتیک شمالی, NATO) و آی. ام. اف (صندوق بین المللی پول IMF) مهمترین سازمان های بین المللی هستند که ایتالیا در آنها عضویت دارد. مقر برخی سازمان های بین المللی و اروپایی در ایتالیاست. به طور مثال FAO یا سازمان خواروبار جهانی , یکی از سازمان های تخصصی وابسته به سازمان ملل, در این کشور قرار دارد.


آخرین ویرایش: - -

 

احزاب مهم ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:06 ق.ظنویسنده : تور

 

احزاب مهم ایتالیا

حزب سبز: حامی محیط زیست و سیاست های ضد هسته ای بوده و شعبه ای از جنبش سبز اروپاست که در سال 1987 تاسیس شد.

جنبش سوسیالیستی: حزب راست ملی ایتالیا که حزبی نئوفاشیستی است. این حزب در سال 1946 تاسیس شد.

حزب دموکراتیک چپ: پیشتر حزب کمونیست ایتالیا بوده و حدود یک میلیون و چهارصد هزار نفر عضو دارد. این حزب در سال 1921 تاسیس شد.

حزب دموکراتیک مسیحی: جانشین حزب فاشیست سابق که سعی می کند موضع میانه را حفظ کند و آشکارا ضد کمونیست است. این حزب در سال 1943 تاسیس شد.

حزب لیبرال: هدف اصلی آن تحقق آزادی در تمامی جنبه های عمومی و خصوصی است. این حزب در سال 1848 تاسیس شده و حدود یکصد و پنجاه و سه هزار نفر عضو دارد.

حزب رادیکال: برای موضوعات مربوط به حقوق مدنی مبارزه می کند.

حزب جمهوری خواه: این حزب با یکصدو ده هزار نفر عضو در سال 1897 تاسیس شده حامی عدالت اجتماعی در یک جامعه مدرن آزاد است.

حزب سوسیال دموکرات: پس از جدایی از حزب سوسیالیست متحد سابق در سال 1969 تشکیل شد.

حزب سوسیالیست: در سال 1892 تاسیس شد. در سال 1921 گروهی از این حزب جدا شدند و حزب کمونیست ایتالیا را تاسیس کردند. پیروان این حزب معتقدند که سوسیالیزم از دموکراسی و آزادی های فردی جدا ناپذیر است.

حزب مردم جنوب تیرول: که حزبی منطقه ای برای لاتین و آلمانی زبان ها در جنوب تیرول (Tyrol) است.

حزب زیتون (The oliver tree): نام این حزب توسط روماند پرودی استاد اقتصاد و نخست وزیر سابق برگزیده شده است. (Cavour) و گاریبالدی (Garibaldi), ایتالیا به وحدت رسید. ویکتورامانوئل دوم در سال 1861 در حالی که هنوز رم و ونتیا (Venetia) و بخشی از ایالات پاپی از تصرف او خارج بود, به پادشاهی ایتالیا رسید. در جنگ 1866 اتریش و پروس, ایتالیا به طرفداری پروس وارد جنگ شد و ونتیا را به دست آورد و رم را نیز در سال 1870 تصرف, وبه کشور الحاق کرد.
آخرین ویرایش: - -

 

سیاست و حکومت در ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:05 ق.ظنویسنده : تور

 

سیاست و حکومت

نوع حکومت کشور ایتالیا, جمهوری چند حزبی با دو مجلس قانون گذاری است. قانون اساسی جمهوری ایتالیا در بیست و دوم دسامبر 1947 به تصویب, و از اول ژانویه 1948 لازم الاجرا شد. ایتالیا جمهوریی دموکراتیک و بر اساس کار برای مردم برپا شده است. در این کشور تمامی اتباع به یک اندازه از قانون برخوردارند. این جمهوری, ضمن آن که یک پارچه و غیر قابل تقسیم است, اختیارات محلی را به رسمیت می شناسد. دولت و کلیسای کاتولیک هر یک در حوزه ی خود حاکمیت و استقلال دارند و همه مذاهب در مقابل قانون برابر هستند. در ایتالیا رئیس حکومت رئیس جمهور است که توسط پارلمان انتخاب شده و بالاترین مقام حکومتی را دارد. در این کشور هر شهروندی که پنجاه سال داشته باشد و از کلیه ی حقوق اجتماعی و سیاسی خود برخوردار باشد, می تواند نامزد ریاست جمهوری شود. رئیس جمهور, نخست وزیر را منصوب می کند و وزرا به پیشنهاد وی انتخاب می شوند. دوره ی قانونی ریاست جمهوری ایتالیا هفت سال است و این مدت می تواند تجدید شود.

دولت جمهوری شامل رئیس جمهور, نخست وزیر و وزیران است که در مجموع هیأت وزیران را تشکیل می دهد. وظیفه ی دولت اجرای فرامینی است که در مجلس تصویب شده و جنبه قانونی دارند. نخست وزیر معمولا رهبر حزب اکثریت یا برگزیده ی ائتلافی از احزاب است و اکثریت کرسی های مجلس را در اختیار دارند. قدرت اجرایی کشور نیز در اختیار نخست وزیر و وزیران کابینه می باشد.

دو مجلس ایتالیا, قوه ی مقننه این کشور را تشکیل می دهند. این قوه قانون گذاری می کند, به دولت رای اعتماد می دهد و بر کارهای دولت و اداره عمومی کشور نظارت می کند.

مجلس نمایندگان با رای مستقیم و مخفی شهروندان بالای هجده سال و دارای حقوق اجتماعی و سیاسی انتخاب می شود. همه اتباع بالای بیست و پنج سال می توانند برای نمایندگی در این مجلس انتخاب شوند. تعداد کرسی های مجلس نمایندگان به نسبت تعداد شهروندان تعیین می شود و برای هر هشتاد هزار نفر یک کرسی در این مجلس وجود دارد. در حال حاضر دو حزب موسوم به خانه آزادی و زیتون بیشترین کرسی های این مجلس را به خود اختصاص داده اند.

سناتورهای مجلس سنا نیز بر اساس ناحیه ای انتخاب می شوند. هر ناحیه برای هر دویست هزار نفر یک سناتور انتخاب می کند. تعداد سناتورهای هیچ ناحیه ای کمتر از شش نفر نمی تواند باشد. نواحی دره آئوستا و مولیه به طور استثنایی فقط یک سناتور دارند. سناتورها با رای مستقیم همه شهروندان بالای بیست و پنج سال انتخاب می شوند. نامزدها باید حداقل چهل سال سن داشته باشند. نمایندگان هر دو مجلس ایتالیا برای یک دوره ی پنج ساله انتخاب می شوند.

ارگان هیا مدنی و جنایی, دادگاه ها و دیوان محاکمات نیز قوه قضاییه را تشکیل داده و به امر قضاوت و دادگستری در ایتالیا می پردازند. در ایتالیا قوه قضاییه از نظان سلسله مراتب مستثنی بوده و مقام انها دایمی است, یعنی نمی توان آنها را از کار بر کنار و یا از خدمات معلق کرد. همچنین جز از طریق حکم سازمان های مربوط به خودشان , نمی توان محل کار و یا نوع وظایفشان را تغییر داد.
آخرین ویرایش: - -

 

تاریخ قرن بیستم ایتالیا- تاریخ معاصر ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:04 ق.ظنویسنده : تور

 

تاریخ قرن بیستم

ایتالیا در اوایل قرن بیستم مستعمراتی مانند: سومالی, ارتیره و لیبی را در آفریقا به دست آورد و به سرعت رو به صنعتی شدن نهاد. در جنگ جهانی اول با متفقین به همکاری پرداخت و پس از پایان جنگ, مناطقی چون تیرول جنوبی, تریست, ایستریا, جزایر والماسی و دودکانز را به دست آورد. نارضایتی های سیاسی و اجتماعی و اقتصادی پس از جنگ به ظهور فاشیسم منتهی شد و در سال 1922 بنیتوموسولینی  رهبر حزب فاشیست, به نخست وزیری رسید و حکومت دیکتاتوری را بنیان گذاشت. او در سال 1935 حبشه را تصرف کرد و در جنگ های داخلی اسپانیا (1936 تا 1939) مداخله کرد, آلبانی را در سال 1939 به تصرف درآورد و در همان سال رسما با آلمان متحد و در سال 1940 وارد جنگ جهانی دوم شد. در سال 1943 متصرفات آفریقایی و همچنین سیسیل را از دست داد و در جنگ شکست خورد. به دستور شاه ایتالیا موسولینی از کار بر کنار شد و ژنرال بادوگلیو مامود تشکیل کابینه گشت. وی ایتالیا را به متفقین تسلیم کرد و از جنگ دست کشید. با سقوط آلمان نازی و پایان جنگ جهانی دوم, نحوه ی حکومت ایتالیا به همه پرسی سال 1946 واگذار شد, و مردم ایتالیا, حکومت جمهوری را برگزیدند.

با آغاز نیمه دوم قرن بیستم, صنعت ایتالیا توسعه یافت و درآمد سرانه ی ایتالیایی ها افزایش چشمگیری پیدا کرد. اوضاع سیاسی آشفته ایتالیا طی دهه های اخیر, دولت را یکی پس از دیگری به بحران و سقوط واداشته و حتی به ربودن و قتل نخست وزیر مستعفی ایتالیا انجامیده است. از جمله این بحران ها, اکتبر 1997 است. در این زمان حزب کمونیست ایتالیا, دولت پرودی را به قطع پشتیبانی و جلوگیری از تصویب بودجه سال 1998 با این درخواست که تعداد ساعات کار هفتگی کارگردان باید به 35 ساعت در هفته تقلیل یابد, تهدید کرد و سرانجام دولت را وادار ساخت تا میزان ساعات کار را از سال 2001 برای کارگاه های با بیش از پانزده کارگر, به 35 ساعت در هفته کاهش دهد.

در فوریه 1998 یک فروند هواپیمای آمریکایی که در ارتفاع خیلی کم پرواز می کرد, پس از برخورد با کابل های هوایی انتقال نیرو سرنگون شد و بیست نفر ایتالیایی را به کشتن داد. این حادثه موجب شد که اعتراضات فراوانی بر علیه گسترش و توسعه پایگاه آویانو در جنوب ایتالیا که از بزرگترین پایگاه های ناتو محسوب می شود, صورت گیرد.

انتخابات پارلمانی سال 2001 به حکومت شش و نیم ساله چپ میانه در ایتالیا پایان داد و راست میانه با ائتلاف خانه آزادی با اختلاف بسیار زیادی به پیروزی رسید. در راس این ائتلاف سیلویو برلوسکونی (Silio Berlusoni) ثروتمندترین مرد ایتالیا قرار داشت که به کمک شبکه عظیم رسانه ای و همچنین ارایه برنامه ی اصلاحات اقتصادی گسترده, توانست آرای زیادی را به سود این ائتلاف ذب کند. کی پس از پیروزی برلوسکونی, طی برگزاری کنفرانس سران گروه 8 (G8) در شهر جنوا, تظاهرات گسترده ای با شرکت ده ها هزار نفر در مخالفت با سیاست های جهانی سازی برگزار که به کشته شدن یکی از تظاهر کنندگان به دست پلیس منجر گردید.

با شروع مقابله آمریکا با گروه القاعده در افغانستان, کشور ایتالیا همراهی کامل خود را با دولت امریکا اعلام کرد. افزون بر واگذاری تسهیلات فرودگاهی و بنادر این کشور, تعدادی از نیروهای نظامی خود را نیز راهی افغانستان کرد. در انتخابات سال 2006, سیلویو برلوسکونی از رقیب خود رمانو پرودی (Romano Prodi) عضو حزب زیتون در رقابتی نزدیک شکست خورده و پرودی نخست وزیر ایتالیا شد. در سال 2008 پس از ناکامی پرودی, برلوسکونی برای بار سوم به نخست وزیری ایتالیا انتخاب شد mily:"B Nazanin";mso-ansi-language: EN-US;mso-fareast-language:EN-US;mso-bidi-language:FA'>(Cavour) و گاریبالدی (Garibaldi), ایتالیا به وحدت رسید. ویکتورامانوئل دوم در سال 1861 در حالی که هنوز رم و ونتیا (Venetia) و بخشی از ایالات پاپی از تصرف او خارج بود, به پادشاهی ایتالیا رسید. در جنگ 1866 اتریش و پروس, ایتالیا به طرفداری پروس وارد جنگ شد و ونتیا را به دست آورد و رم را نیز در سال 1870 تصرف, وبه کشور الحاق کرد.
آخرین ویرایش: - -

 

تاریخ ایتالیا - تاریخچه مختصر ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 11:02 ق.ظنویسنده : تور

 

تاریخ ایتالیا

حدود سیزده قرن پیش از میلاد, مردم اروپای مرکزی در نواحی شمالی سرزمینی که امروز کشور ایتالیا قرار دارد, ساکن شدند. سپس اتروسک ها در شمال رود تیبر و یونانی ها در کرانه های جنوبی ایتالیا مستقر شدند. در اواخر قرن ششم پیش از میلاد, سلت ها به ایتالیا تاختند و اتروسک ها را از دره رود پو به سوی جنوب راندند. همین سلت ها بودند که با سامنیت, لاتین و سابین ها آمیخته و با تصرف اراضی پیرامون و دوردست, امپراتوری بزرگ روم را پایه گذاری کردند. امپراتوری روم در سال 395 میلادی به دو امپراتوری روم غربی و روم شرقی تقسیم شد. امپراتوری روم غربی که مقر آن در ایتالیا قرار داشت تا سال 476 میلادی ادامه یافت. امپراتوری روم شرقی یا بیزانس که بر جنوب و جنوب شرقی اروپا و غرب آسیا حکومت می کرد تا سال 1453 میلادی دوام آورد. امپراتوری روم شرقی که خود را جانشین امپراتوری روم غربی می دانست و ایتالیا را از آن خود می شمرد, در اواخر قرن پنجم به فرماندهی تئودوریک (Theodoric) به ایتالیا حمله و آنجا را تصرف کرد. پس از مرگ تئودوریک, ایتالیا مدتی دچار هرج و مرج شد و تنها پاپ مقام و موقعیت خود را همچنان محفوظ داشت.

در سال 568, لومباردها که در اتریش- مجارستان می زیستند به نواحی شمالی ایتالیا حمله بردند و به مرور بر سرتا سر ایتالیا به جز ایالات پاپی (Papa states) که زیر نظر مستقیم و قوانین پاپ اداره می شد و نیز سواحل جنوبی, استیلا یافتند. در نیمه اول قرن هشتم میلادی, لومباردهابه روم تاختند و پاپ را وادار کردند تا از شاه فرانسه کمک بخواهد. شارلمانی پسر پادشاه فرانسه, لومباردها را مغلوب و در سال 800 میلادی با حمایت پاپ به عنوان امپراتور روم غربی در رم تاجگذاری کرد. شارلمانی و پدرش, قلمرو پاپ را توسعه داده و خود را از تسلط امپراتوری روم شرقی رها ساختند. شارلمانی در سال 814 درگذشت و لوئی اول پس از او به سلطنت رسید, و با مرگ وی در سال 840 متصرفاتش میان سه تن از پسرانش تقسیم شد و ایتالیا به پسر ارشدش لوتاداول رسید. در سال 962 میلادی اوتوی اول پادشاه آلمان به دعوت پاپ به ایتالیا حمله و به نام امپراتور تاجگذاری کرد و با اتحاد آلمان و ایتالیا امپراتوری مقدس را تاسیس کرد. اما تسلط امپراتوران مزبور بر ایتالیا همواره متزلزل بود. در قرن یازدهم میلادی ایتالیا به دست نورمن ها افتاد و چندی بعد به تصرف خاندان هوهنشتاوفن (Hohenstaufen) درآمد. سپس به آنژون ها و پادشاهان سیسیل منتقل گردید.

در سال 1494, ایتالیا به میدان جنگ فرانسه و خاندان هابسبورگ (Habsburg) مبدل گردید, جنگ های قرن هفدهم  و هجدهم ایتالیا را به تصرف بیگانگان سوق داد. طی جنگ های انقلاب فرانسه , ایتالیا به تصرف ناپلئون درآمده و تغییرات فراوانی در نقشه ی سیاسی آن به عمل آمد و در سال 1805 رسما تحت سلطنت ناپلئون اول قرار گرفت.

کنگره وین در سال 1815 وضع ایتالیا را به زمان قبل از ناپلئون باز گردانید. سرانجام فعالیت های میهن پرستان ایتالیا پس از سال ها تلاش و مبارزه در سال 1848 به نتیجه رسید, به کوشش وکتورامانوئل (Victor Emmanuel) و کاوور (Cavour) و گاریبالدی (Garibaldi), ایتالیا به وحدت رسید. ویکتورامانوئل دوم در سال 1861 در حالی که هنوز رم و ونتیا (Venetia) و بخشی از ایالات پاپی از تصرف او خارج بود, به پادشاهی ایتالیا رسید. در جنگ 1866 اتریش و پروس, ایتالیا به طرفداری پروس وارد جنگ شد و ونتیا را به دست آورد و رم را نیز در سال 1870 تصرف, وبه کشور الحاق کرد.
آخرین ویرایش: - -

 

تعداد کل صفحات ( 4 ) 1 2 3 4