تبلیغات
تور اروپا|قیمت تورهای اروپا 96|تور ایتالیا|تور فرانسه|تور یونان|88805252 - سینما و سینماگران ایتالیایی - نئورئالیسم

سینما و سینماگران ایتالیایی - نئورئالیسم

جمعه 22 خرداد 1394 09:28 ق.ظنویسنده : تور

 

سینما و سینماگران ایتالیایی 

صنعت سینمای ایتالیا از اعتبار خوبی در سراسر جهان برخوردار است. گواه ارزش سینمای ایتالیا جوایزی است که ساخته هایش در فستیوال های متعدد و مهم بین المللی دریافت می کند.

پازولینی, روسلینی, دسیکا, فلینی, آنتونیونی, زفیرلی و کومنچینی (وی در پنج آوریل 2007 در سن نود سالگی در گذشت.) در میان کارگردان های جهان از شناخته شده ترین و محبوب ترین چهره ها هستند. فیلم هایی که آنها ساخته اند از نقاط عطف تاریخ سینما هستند. برخی فستیوال های مهم سینمایی که در ایتالیا برگزار می شود عبارتند از: مسینا و تائورمینا در تیرماه, سورنتو در مهر و مرداد و شهریور ماه, فستیوال ورونا در خرداد ماه, فستیوال فیلم رم در سپتامبر و فستیوال فیلم ونیز که قدیمی ترین و از مشهور ترین فستیوال های فیلم در جهان محسوب می شوند. این فستیوال در سال 1932 شروع به کار کرد. شصت و چهارمین فستیوال فیلم ونیز بیست و نهم آگوست تا هشت سپتامبر 2007 برگزار شده است.

سینمای ایتالیا , از جنگ, سینمایی مبتذل, سبک و سطحی بود. فیلمها اغلب آثار کپی شده هالیودی با مایه های کمدی, خانوادگی و در مواردی الهام گرفته از قهرمان های تاریخی ایتالیا بود. این ابتذال زمانی به اوج خود رسید که بنیتوموسیلینی نظام فاشیست را در ایتالیا حاکم کرد و با تسلط بر سینما, از ساخت فیلم های مخالف اهداف فاشیسم جلوگیری شد. شرکت ایتالیا در جنگ, آن هم همسو با آلمان, ایتالیا را به فقر و بدبختی کشاند. پس از پیروزی متفقین در ایتالیا, فقر و بیکاری ناشی از جنگ, چهره ی زشتی از ایتالیا ساخته بود و مردم برای رسیدن به آزادیی که برای آنها تبدیل به رویا شده بود, امید داشتند. در این حال و هوا بود که سینمای ایتالیا با تاثیر از اوضاع سیاسی, اجتماعی و اقتصادی به ساخت فیلم های نئورئالیستی روی آورد. نئورئالیسم یا واقع گرایی نو, از اولین حرکت های مهم سینما پس از جنگ جهانی دوم بود که در ایتالیا پدید آمد. نئورئالیسم, هنری کردن واقعیات, بدون قراردادها و سرگرمی های پذیرفته شده است. کارگردان های پیرو نئورئالیسم, فیلم هایشان را خارج از استودیو و در فضای واقعی شهرها و خیابان ها می سازند. از بازیگران حرفه ای استفاده نمی کنند, و خواهان ارتباط مستقیم با واقعیات جامعه هستند. به همین جهت نمایش بیکاری, بدبختی, فقر و امثال آن در اغلب این آثار مشهود است. دوبله ی این فیلم ها پس از پایان کار, این امکان را فراهم می آورد که دوربین ها آزادی عمل بیشتری داشته باشند, و بهتر به هدف واقع گرایانه ای که می خواستند, برسند. فیلم وسوسه ساخته ی لوسیانوویسکونتی را اغلب به عنوان اولین فیلم نئورئالیسمی می شناسند. زمین می لرزد, ساخته ی دیگر این کارگردان, راوی ماجراهای دهکده و فردی ماهیگیر در سیسیل دوران جنگ است؛ کارگردان از ماهیگیری واقعی و خانواده اش به جای هنرپیشه های حرفه ای استفاده کرده است.

از کارگردان های پیشرو مکتب نئورئالیسم, میتوان به روبرتو روسیلینی اشاره کرد که با ساخت فیلم هایی چون: رم شهر بی دفاع و پاییزان (Paisan) و آلمان سال صفر به ایجاد این مکتب کمک کرد. ویتوریودسیکا با همیاری چزاره زاواتینی  به عنوان فیلمنامه نویس, با فیلم هایی چون واکسی و دزد دوچرخه, معجزه در میلان به همراه امبرتو دی (Omberto di) از دیگر کارگردان های صاحب نام این سبک می باشد. فدریکو فلینی نیز با نوشتن فیلمنامه های مختلفی همچون: رم شهر بی دفاع, پاییزان, به نام قانون و ... , در زمینه نئورئالیسم کار را آغاز کرد, آمار فیلم های کارگردانی شده توسط خودش به ویژه پس از سال 1950 به مرور به سمت کمدی و ابعاد معنوی و درونی انسانها کشیده شد. او نگرش خاص خودش را از نئورئالیسم عرضه کرد. به نظر او نئورئالیسم افزون بر نگاه واقعیت های اجتماعی, می تواند نگاه به واقعیت درونی انسانها باشد. فیلم های جاده, شبهای کابیریا, زندگی شیرین, ساتریکون, هشت و نیم و آمار کورد از جمله معروف ترین آثار وی می باشد. از دیگر کارگردان های مطرح سینمای ایتالیا می توان به میکلانجلو آنتونیونی اشاره کرد. او نیز مانند فدریکوفلینی به نئورئالیسم درونی معتقد بود و محتوای فیلم هایش را اغلب اضطراب ها, تردیدها و نگرانی های بشر امروز و عدم توانایی او در برقراری رابطه ای معنوی با دیگران تشکیل می دهد. فیلم های وی آکنده از سکوت, خلاء و همه ی واکنش های انسان مضطرب و ناامید است. از آثار معروف وی می توان به داستان عشق, ماجرا, بیابان سرخ, نقطه زابریسکی, مسافر و آنسوی ابرها اشاره کرد. گرچه نئورئالیسم تحسین جهانیان را برانگیخت, اما نگاه منتقدانه اش به دولت های معاصر, باعث درگیری های زیادی در ایتالیا شد. در سال 1949 قانونی تصویب شد که به دولت اجازه می داد از تولید و ساخت فیلم هایی که به نظر آنها به ایتالیا تهمت و توهین می کردند, جلوگیری کند. از طرف دیگر بهبود وضع اقتصادی مردم و علاقه آنان به سبک های دیگر سینمایی, باعث افول این نوع سینما در ایتالیا گردید.

ولی نئورئالیسم در کشورهای دیگر ادامه یافت و فیلمسازانی از آسیا, آفریقا و آمریکای لاتین, نئورئالیسم را به عنوان الگویی برای مقابله با کارخانه رویا سازی هالیوود تلقی کردند و آن را روشی ارزان قیمت برای ساخت فیلم های پیرامون کشور و مردم خودشان یافتند. پیر پائولو پازولینی  با آثاری چون: انجیل به روایت متی, دکامرون و فیلم غیر متعارف سالو یا صد و بیست روز در شهر فساد و برناردو بر تولچی  با فیلمهایی چون: آخرین تانگو در پاریس , 1900, ماه, آخرین امپراتور و آخرین فیلمش رویابینان از دیگر فیلمسازان مطرح  سینمای ایتالیا به شمار می آیند. کارگردانی مانند سرجیولئونه (Sergio Leone) نیز با ساخت وسترن های آمریکایی مشهور به وسترنهای اسپاگتی, مانند: به خاطر یه مشت دلار و خوب, بد, زشت, توانست شهرتی برای خود دست و پا کند.


آخرین ویرایش: - -

 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر