تبلیغات
تور اروپا|قیمت تورهای اروپا 96|تور ایتالیا|تور فرانسه|تور یونان|88805252 - هنرهای تجسمی ایتالیا - معماری ایتالیا

هنرهای تجسمی ایتالیا - معماری ایتالیا

جمعه 22 خرداد 1394 09:25 ق.ظنویسنده : تور

 

هنرهای تجسمی و معماری

پس از نمونه های برجسته معماری و مجسمه سازی روم باستان, این هنرها در دوره ی امپراتوری ایتالیا به اوج و کمال خود رسیدند. آمفی تئاتر معروف کولوسیم (Colosseum), از شاهکارهای روم باستان است. پس از میلاد مسیح (ع) هنرهای تجسمی بهترین بیان خود را در ارایه موضوعات مقدس پیدا کردند. روش هیا مورد توجه در این زمینه عبارت بودند از: نقاشی, مجسمه سازی و کاشی کاری, که از مجسمه سازی به ویژه برای بناهای یادبود و مراسم تدفین استفاده می شد. در قرن پنجم و ششم میلادی, معماری با رها کردن شیوه های کلاسیک, کوشش خود را متوجه معماری کلیساهای شیوه ی باسیلیکا کرده و شکوه و عظمت خود را در سبک بیزانسی یافت. به این معنا که سبک معماریی که ابتدا در قسطنطنیه (استانبول امروز) پدید آمده بود, به شهر راونا که مرکز اداری امپراتوری روم غربی شده بود, و ایتالیا آمد. در اواخر قرن دهم, هنر سبک رمی به وجود آمد و طی قرن دوازدهم تثبیت شد. به دنبال ان سبک رمی لومباردی در این کشور رایج شد, و کلیسای جامع فرارا (Ferrara) در این زمان ساخته شد.

در نقاشی دیواری نیز شاهکارهایی نظیر کاشی کاری کلیسای سن مارک (San Marco) در ونیز, کلیسای بزرگ مونرال و کاخ سلطنتی پالرمو به وجود آمد.

سبک گوتیک (Gotico) از شمال الهام گرفته شده بود, در آغاز قرن دوازدهم به ایتالیا نفوذ کرد, و طی قرون سیزده و چهاردهم میلادی تثبیت شد. معماری نظامی نیز در قرن دوازدهم تکامل یافت. جامعه ی فئودالی, قصرهای مستحکمی بنا کرد که در واقع استحکاماتی برای امرا و ارباب ها بود. قلعه آئوستا (Aosta) و قلعه ی سن آنجلو (SanAngelo) از این نمونه هستند. سبک گوتیک با ترک شیوه های بیزانسی خود را تثبیت کرد و با هنرمندی جوتودی بوندونه (Giottodi Bondone) به اوج خود رسید. آوازه این هنرمند به سرعت پیچید, و آثار او در شهرهای مختلف به نمایش درآمد.

طی قرن پانزدهم الگوها و فرم های کلاسیک, حتی در فلورانس که با شکوه ترین آثار گوتیک در آن مشاهده می شد, دوباره به سبک رمی بازگشت. فیلیپو برونلسکی (Filippo Brunelleschi), لئون باتیستا آلبرتی (Leon Battista Alberti) و  دوناتو برامانته (Donato Bramante) از شخصیت های بزرگ معماری این دوره اند.

مجسمه سازی قرن پانزدهم با سبک جدید یاکوپودلاکوئرچا(Jacopo della Quercia)  درخشید. پس از او جانشین دوناتلو (Donatello) که در طراحی ویژگی شخصیت طرح هایش استاد بود, هنرنمایی کرد. نقاشی این قرن با طبیعی بودن, وسعت و ژرف اندیشی و عمق طرح ها مشخص می شود. برجسته تر از همه در نیمه دوم این قرن پیرودلافرانچسکا (Piero dela Francesco) را در شهر آرزو (Arezzo) و چند پرتره برجسته دیگر را نقاشی کرده است. د رآستانه ی قرن شانزدهم با نام لوکاسینورلی (Luca Signorelli) آشنا می شویم که هنرمندی توانا است. هنر او در خلق اثر آخرین داوری (Last judgment) بر روی دیوارهای کلیسای بزرگ اورویه تو (Orveto) مشاهده می شود, همچنین باید از پروجینو(Perugino)  نیز یاد کنیم که تصاویر و نقاشی های دیواری او موضوعاتی مذهبی داشتند. وی به خاطر نقاشی های دیواریش در اطاق های بورجیا (Borgia) در واتیکان, مشهور است. رنسانس ایتالیا طی قرن شانزدهم در همه ی زمینه ها به اوج خود رسید و در هنرهای تجسمی, لئوناردو داوینچی (Leonardo davinci), رافائلو سانزیو (RaffaelloSanzio) و میکلانجلو بوناروتی (میکل آنژ)(Michelangelo Buonarroti)  را به دنیای هنر معرفی کرد.

نخستین هنرمند بزرگ دوره ی باروک, معمار, نقاش, نمایش نامه نویس و مجسمه ساز قرن هفدهم جان لورنزوبرنینی (Gian Lorenzo Bernini) بود که ستون های میدان سن پیتر رم از آثار اوست. فرانچسکو بورمینی (Francesco Borromini) نیز از دیگر معماران معروف این قرن است. نقاشی قرن هفدهم به طور کامل ویژه ی الگوهایی که از زندگی روزمره, صحنه های عادی, طبیعت مرده و دورنماها برگرفته شده بود, می باشد. نقاشان ایتالیا با شناخت عمیقی از رنگ و نور, علم نقاشی را رد این دوره به خوبی عینیت بخشیدند.

پیرامون معماری قرن هجدهم ایتالیا باید گفت که در سراسر شبه جزیره, کاخ های عظیم, ویلاهای اشرافی, کلیساها و تئاترهای جذابی بنا شده است. در این زمان در دربارهای اروپا بر سر معماران ایتالیایی کشمکش بود.

گرچه ایتالیا مرکز نئو کلاسیسم بود, ولی تا قرن نوزدهم شکل معماری آن مانند دوره باروک تغییر اساسی نکرده بود. در این زمان, در ایتالیا با الهام از نئوکلاسیسم, سبکی اقتباسی پدید آمد. در این سبک, منطبق با موضوع ساختمان, طراحی از شیوه های گوناگون معماری بهره می جست. جوزفه منگونی از معماران به نام این دوره است که تکنیک جدیدی از ترکیب شیشه و فولاد را برای ساخت گالری ویکتورامانوئل در میلان به کار برد. آنتونیوکانوا را نیز می توان بزرگترین مجسمه ساز دوره نئوکلاسیک اروپا به حساب آورد. در مقابل کارهای نئوکلاسیک, کارهای لورنزوبارتولینی با موضوع ایمان به خدا قرار دارد که عالی ترین و اصیل ترین نمایش آفرینش هنری او در پرتره سازی است, و شامل صدها مجسمه ی نیم تنه و سر می باشد.

در قرن نوزدهم, ماکیاولی مکتبی را به وجود آورد که در آن هماهنگی سایه روشن و رنگها و نور و سایه ها اصول اساسی را تشکیل می دهند. جنبش دیگری نیز در نقاشی نیمه ی دوم قرن نوزدهم پدید آمد که به دیویزیونیسم شهرت یافت. پیروان این مکتب برای آنکه از تصاویرشان حداکثر شدت نور را به دست آورند, ادعا می کردند که رنگ ها را نباید روی تخته شستی مخلوط کرد, بلکه باید به شیوه ای خالص روی پرده در کنار یکدیگر قرار داد.

در قرن بیستم نز دو جنبش فوتوریسم و نقاشی متافیزیکی سبب رشد و تکامل هنر ایتالیا در اروپا شد. در نقاشی متافیزیکی, نظم دقیق هندسی, حجم ها و فضاها و رنگ ها به نقشی احساس شگفت حرکتی می بخشد. این امر در میدان ایتالیا اثر جورجیودی کریکو (Giorgio de Chirico) مشاهده می شود. در جنبش فوتوریسم نیز اعلام شد که در ایجاد یک اثر, افزون بر حرکات بیرونی موضوع, حرکات درونی آن هم باید بازآفرینی شود. جنبش فوتوریسم در پیوستن ایتالیا به جهان هنر اروپایی تأثیری عمیق داشت.

مجسمه سازی قرن بیستم, جایگاه والایی در ایتالیا به دست آورد. در این هنر نیز فوتوریسم نقش قطعی و معینی ایفا کرده است.

کار بازسازی و نوسازی ایتالیای پس از جنگ با فراخوان بهترین معماران این کشور آغاز و به فرجامی نیکو انجامید. در میان مشهورترین و جالب ترین آفرینش های هنری می توان به این آثار اشاره کرد:  آسمان خراش های عظیم میلان, برج ولاسکا, کاخ ورزش, ایستگاه راه آهن رم, کلیسای ناحیه ای لونگارونا, ساختمان پیرلی و کلیسای سن جان کارباتیستا در بزرگراه آفتاب نزدیک فلورانس.


آخرین ویرایش: - -

 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر